Dreamschool

 

‘Children who are loved at home come to school to learn,

and children who aren’t, come to school to be loved’

Ik heb wat met deze quote van Nicholas A. Ferroni. Daarom hing ik hem jaren geleden op in het damestoilet van de school waar ik werk. Het toilet is tenslotte de enige plek waar leerkrachten een momentje ongestoord kunnen zitten.

De NTR zendt sinds januari wekelijks het indrukwekkende tv-programma Dreamschool uit.  In Dreamschool krijgen drop outs tussen de 16 en 23 jaar een speciale kans om alsnog iets van hun schoolloopbaan te maken, nadat het op allerlei reguliere scholen is mislukt. Drie weken lang volgen ze lessen van BN’ers onder de bevlogen leiding van de succesvolle schooldirecteur Eric van ’t Zelfde en ex-bokster Lucia Rijker. Hier wordt gewerkt met jongeren met zeer uiteenlopende maar stuk voor stuk verstoorde achtergronden die zelf al lang niet meer kunnen geloven dat er voor hen nog hoop kan zijn.

Het valt mij op dat er veel jongeren met een pestverleden meedoen in dit programma. Geen wonder dat zij geen school meer willen zien. School is oorlogsgebied geworden en iedere associatie met een traumatisch verleden ga je dan natuurlijk het liefst zo ver mogelijk uit de weg. En moet je dan toch terug dat slagveld op, dan zorg je dat je zwaarbewapend bent. Met een harnas van onverschilligheid, een zwaard van grof taalgebruik, een schild van wantrouwen en omgord met leugens over eigen (on)mogelijkheden. En op het hoofd siert een helm van Nike, Yankees of een isolatielaag van een flinke laag bont.

Klaar voor de strijd. Niet te raken.

Wat hier te zien is lijkt extreem, maar ieder die in het onderwijs werkzaam is zal soortgelijke gepantserde kinderzielen tegenkomen en naar ik van harte hoop ook herkennen. In iedere klas lopen ze rond. Ook op de scholen die zich excellent mogen noemen en jazeker, net zo goed op de christelijke en gereformeerde scholen.

Het zal wel door dat beeld van die wapenrusting komen dat ik nu onwillekeurig ook aan het bijbelverhaal van David moet denken. Die kleine herdersjongen met een onverslaanbare reus voor z’n neus. Zo ongeveer voelt het voor leerkrachten die met tot de tanden bewapende reuzen in hun klas te kampen hebben. Als je niet uitkijkt laat je je afleiden door wat je aan de buitenkant ziet en hoort. En ga je daar je uitrusting op afstemmen. Zoals koning Saul die David in zo’n gigantisch harnas probeert te hijsen. ‘Lijkt me passend voor deze situatie, dan kan jij tenminste niet geraakt worden’, moet Saul gedacht hebben. En logisch ook. Je wilt je personeel toch in bescherming nemen. Maar David kon er niet mee uit de voeten en had een plan B. Met goddelijke missie en goed getrainde slingerskills wist hij Goliath  te raken daar waar dat het meest effectief was. Hij bezat het vermogen om zich niet door een imposante buitenkant af te laten leiden.

Ik weet niet wat Eric en Lucia beweegt om voor deze drop outs Dreamschool te initiëren. Geen idee of zij doorhebben dat ze meewerken aan een goddelijke missie. Wat ik zie is een bewogen hart. Een hart dat zegt: ‘Jij bent het waard om er te zijn, ik zie potentie in jou en dat laat ik je weten ook. Ook als je dat zelf (nog) niet ziet, ook als het mij veel energie en nachtrust kost. Ik wil je liefhebben, zodat er ruimte komt voor leren’. Onmiskenbare sporen van Gods nieuwe wereld. Ik herken Zijn stem hierin, want ik zie hen het door Paulus beschreven wapentuig hanteren: Ze zijn omgord met de waarheid over deze kinderen: ‘Jij bent oké!’. Ze dragen een harnas van rechtvaardigheid: ‘We doen wat we zeggen’. Ze lopen voor hen het vuur uit de sloffen,  ze bedienen een zwaard van troostende, helende woorden. Venijnige aanvallen weren ze vakkundig af met hun goedgevormde schild. Het enige waar ik nog naar zoek is hun helm. Die helm van verlossing. Want je kunt pas onvoorwaardelijk geven als er voor jou zelf ook genoeg is. Dan ontstaat er ruimte voor de zoektocht naar het echte verlangen achter de houding van een kind. En een lange adem om te blijven geven.

Klaar voor de strijd. Niet te missen.

©Anita Zeldenrust, feb17