Lieve Corien,

Al jarenlang worden je vers geschreven boeken gretig en ongecensureerd opgenomen op de planken van menig gereformeerde basisschoolbieb. Waar in de jaren 70 Piet Prins de onbetwiste koning der kinderboeken was en de jaren 90 gedomineerd werden door de avonturen van Chris en Jorieke van Bert Wiersema, mag jij beslist hun 21e-eeuwse opvolgster genoemd worden.

Voor een leerkracht is dat lekker veilig. Van die schrijvers waarbij je weet: dat zit wel goed. Die boeken hoef je niet van tevoren te lezen met de Tipp-Ex in de aanslag. Daarin wordt niet gevloekt, komen geen dubieuze occulte toestanden voor; je kunt er je heilige kinderzieltjes met een gerust hart aan toevertrouwen.

En toen schiep je Tycho.

BAM! Daar knalt alle zekerheid en veiligheid in één boek uit elkaar. Dat is best even schrikken. Een boek van Oranje leek altijd oké. Maar nu is er ophef. Over evolutie enzo. Ik werd nieuwsgierig en kocht het gelijk.

Bij het lezen van het boek gaat de sympathie als vanzelf uit naar de hoofdpersoon Tycho. Ik herken het type kind in mijn werk. Sociaal niet altijd even handig, motorisch al evenmin. Hun belevingswereld is vaak onnavolgbaar voor een ander, waardoor een isolement al snel op de loer ligt.

Subtieler is echter de sympathie die ontstaat voor de oom van Tycho: professor Jeroen met een dure achternaam. Hoewel zijn optreden in de klas van Tycho zorgt voor een stroom van bezorgde ouderreacties, krijgt hij in het boek voortdurend spreektijd. Daar tegenover wordt de creationistische visie vertegenwoordigd door een nogal irritante moeder die de kans om  haar mening te ventileren heel sneaky aangrijpt. Als ik meester Jan Jaap was geweest had ik haar acuut de mond gesnoerd en de deur gewezen. Grote kans dat de lezer hetzelfde verlangt. En daarmee haar mening ook minder serieus neemt.

Ik ben geen nerd. En eerlijk gezegd zie ik maar weinig nerds die lesgeven op een basisschool. Maar we werken wel met nerds. Kinderen die vragen stellen, antwoorden zoeken en daarin gehoord willen worden. Die het nodig hebben om te onderzoeken en te verklaren. En lieve Corien, je hebt me daarin de ogen geopend. Jouw motivatie die je achterin het boek verwoordt is hetgeen bij mij het meest is blijven haken. Ik zie daarin jouw verlangen om kinderen op te voeden binnen de liefdevolle omgeving van de christelijke kaders, waarin samen ook eerlijk gekeken kan worden naar wat door jarenlang onderzoek niet meer genegeerd of ontkend kan worden.

Het is wel even slikken voor mij en mijn christelijke collega’s. We hebben eigenlijk niet zoveel verstand van al die laboratoriumtaal. En eerlijk is eerlijk, ook niet zoveel affiniteit. En dus is het moeilijk daar een onderbouwde mening over te vormen. De gemakkelijkste keus is dan om het maar wat uit de weg te gaan en de discussie te vermijden. Ook als er vragen komen van de nerds in de klas.

Het is al best lastig in deze verwarrende tijd van herijking van onze schoolidentiteit. Daar gooien jullie met dit boek nog even wat olie bovenop. En eigenlijk ben ik jullie daar wel dankbaar voor. Ten eerste omdat we hiermee worden uitgedaagd te blijven nadenken en spreken over geloven in het onderwijs nu en straks en ten tweede omdat ik door dit kinderboek nu eindelijk zelf ook eens snap hoe die ingewikkelde evolutie werkt.

Met een hartelijke groet,

een leerkracht

©Anita Zeldenrust, okt 2015