Canadablog

In oktober 2013 mocht ik voor mijn werk naar Canada om een conferentie over gereformeerd onderwijs bij te wonen. Tijdens die week hield ik een blog bij.

DSC_0887dag 1 Mixed feeling

Een conferentie over gereformeerd onderwijs in Canada, wat heb ik daar nou te zoeken?

Als ik zo eens alle namen lees van de mensen die de verschillende workshops verzorgen zie ik allemaal Hollandse roots. Mijn oude mens dringt zich gelijk aan mij op met een waslijst aan vooroordelen:  Zijn dat niet die mensen die hun verontrustende brieven de oceaan over sturen om hun oude vaderland te behoeden voor het hellend vlak van spijkerbroeken in de kerk? Die de vrijgemaakte traditie van 1960 hebben gekopieerd naar Canada en dat als een museumstuk achter gepantserd glas bewaken omdat de herinnering aan wat was zo vertrouwd voelt? En daar ga ik dan heen om te horen hoe we kunnen werken aan  de identiteit van het gereformeerd onderwijs anno nu in Nederland?

Trouwens, misschien ben ik wel veel te weinig een gereformeerde leerkracht om vertegenwoordiger te zijn van de gereformeerde identiteit van onze Nederlandse scholen. Vorig jaar nog heb ik serieus overwogen mijn baan op te zeggen. Mijn collega die met passie en liefde voor Jezus zijn geloof gestalte gaf in zijn werk moest ontslagen worden omdat hij zich aansloot bij een Evangelische gemeente. Dat heeft mij diep geraakt! Ik heb mij toen ernstig afgevraagd of ik wilde blijven werken op een school die een discipel van Jezus buiten de deur zet. Dat ik dat niet heb gedaan komt doordat ik in dat proces merkte hoeveel moeite ook directie en collega-leerkrachten met deze beslissing hadden. Dat we gezamenlijk merkten dat dit beleid schuurt.

Gereformeerd onderwijs anno 2013. Ik hou van de gedrevenheid die ik er vind om bijbelgetrouw onderwijs te geven, maar ik hekel de exclusieve gedachte dat dat alleen veilig is in handen van gereformeerde leerkrachten.

En nu hang ik met mijn mixed feelings boven de Atlantische Oceaan, ter hoogte van Groenland. Geen idee wat het me gaat brengen, maar die oude mens moet maar even overboord. Het thema van de conferentie is: ‘Leading learners to discipleship’. En dat belooft wat! Dus Canada: here I come!

 

De International Conference of Reformed Education wordt gehouden van maandag 7 t/m woensdag 9 oktober in Ontario, Canada. Te volgen op Twitter via #ICRE2013

DSC_0546Dag 2 Cleansing water

De combinatie van tijdverschil en een ontregelde cafeinetoevoer zorgt er voor dat ik deze dag veel te vroeg en met een bonkend hoofd begin. Vandaag is het zondag en die zal in het teken staan van water. De eerste confrontatie daarmee is wat onaangenaam, want mijn collega appt me dat ik m’n gordijnen maar beter dicht kan laten. Het regent. De tweede ervaren we allemaal als een warm bad. We stappen een reformed church in Toronto binnen en van de eerste tot de laatste minuut voel ik verbondenheid met deze christenen. Er is geen band en de organiste zou nog wel wat oefening kunnen gebruiken, maar wat is het heerlijk om hier te zijn! De voorganger wijst ons met 2 Kon 2: 19-22 op de ‘signs of Gods judgement’ en roept ons op om niet slechts ‘moral people’ te zijn. ‘ Moral people are just as lost as immoral people!’ Vanmiddag zullen gemeenteleden met borden langs een straat in Toronto gaan staan met een ‘ life for the unborn’- actie, to show compassion.

Als de dienst is afgelopen worden we overweldigd door hartelijkheid. We ontmoeten een principal van een highschool en ik vraag hem of hij ook naar de conferentie gaat. Hij kijkt verbaasd, en dat komt deze keer niet door mijn gebrekkige Engels. Hij weet van niks en al snel komen we er achter waar dat door komt. Wij gaan naar een conferentie van de Canadian Reformed School en dat mixt eigenlijk niet met andere christelijke scholen. De kinderen van deze gemeente (Covenant Reformed) gaan niet naar de Canadian Reformed Schools. Een oudere vrouw met een onvervalst Groningse tongval schuift haar mening hierover niet onder stoelen of banken. BAM!

Had ik in gedachten m’n nieuwe blog al bijna geschreven met een blije constatering dat mijn vooroordelen werkelijk op niets gegrond waren omdat ik hier zoveel warmte en herkenning ervaar, blijken we gewoon in de foute kerk te zitten! Mijn teleurstelling wordt gedeeld door mijn vier collega’s. In de auto vergeten we prompt om weg te rijden, we moeten het even verwerken. Als we even later toch vertrekken hebben we ons opnieuw voorgenomen met een open mind naar de conferentie te gaan. En het zingt nog even na: Moral people are just as lost as immoral people. Dat geldt vast ook voor Nederlandse juffies.

We rijden richting de Niagara Falls. De dag begon met regen, mist, levend water, cleansing water. Daar komt nog een variant bij: awesome water.

DSC_0719Dag 3 Covenant

Mijn Engels is niet fantastisch en op deze conferentie is dat een hele uitdaging. Nu heb ik tijdens mijn master ook wel wat Engelse teksten moeten doorworstelen, dus het vakjargon lukt me wel aardig. Maar het gereformeerde jargon is nog best nieuw voor me. Het woord ‘ covenant’  (verbond) zal ik echter niet snel meer vergeten. Dat heb ik in Nederland de laatste 10 jaar niet meer zo vaak gehoord als hier in 1 dag. Dat zet me wel aan het denken. De rijkdom van Gods verbond, met een belofte voor ieder kind vanaf het vroegste begin tot de eeuwigheid is ook gewoon een geweldige basis om vanuit te werken. Zoals de eerste spreker benadrukte: Je kunt je als kind buitengsloten voelen in een groep, maar wij hebben als leerkrachten altijd de taak om de kinderen te zien in het bredere perspectief van het verbond, daarin hebben ze een veilige plaats. (dr Jason Van Vliet)

Ik merk dat ik het graag met hem eens wil zijn en zie mijn 31 leerlingen voor me. Van gereformeerd tot evangelisch, van gedoopt tot opgedragen en soms geen van beiden. Ik wil ze zo graag de love, care, forgiveness en creativity laten ontplooien die God in hen heeft gelegd. Zij als beelddragers van God. Hun ouders zullen wellicht anders aankijken tegen de ‘verbondsgedachte’ maar voor hen en voor mij zijn zij stuk voor stuk Gods beloved children. En daarvoor gaat Hij door het vuur.

Ik heb opeens zin om ze weer te zien!

DSC_0874Dag 4 Learning leaders

‘ De grootheid van mijn Vader zal zichtbaar worden wanneer jullie veel vrucht dragen en mijn leerlingen zijn.’ (Joh 15:8)

Deze tekst werd vanmorgen aangehaald tijdens een van de lezingen en hij blijft haken. Dat komt misschien wel doordat ik als juf wordt aangesproken door het woord ‘leerlingen’. dat er in voorkomt. Maar nu dan vooral omdat we zelf ook learning leaders zijn. Steeds open blijven staan voor Gods onderwijs aan ons. Wanneer wij het zo belangrijk vinden om onze leerlingen de liefde van God te laten zien zullen we wel zelf goed om onze eigen geestelijke tank moeten denken. Dat lijkt misschien een open deur, maar het is echt belangrijk dat je van tijd tot tijd te realiseren. Wie zorgt voor de gevulde tank van de leerkrachten? Hoe ik in m’n geestelijke vel zit is bepalend voor wat ik uitstraal in de klas. Wie vraagt mij naar mijn geestelijke gezondheid?

Ik raak er deze conferentie steeds meer van overtuigd dat als wij in Nederland onze identiteit willen behouden we moeten investeren in de Geestelijke gezondheid van leerkrachten. De inspecteur zal er wellicht minder in geinteresseerd zijn, maar zoals de spreker van vanochtend zei: information must lead to life-formation! Zonder ons hart er in te leggen zal het het hart van de kinderen minder bereiken.

Op welke manier de leerkrachten bijtanken verschilt. De een loopt nu eenmaal beter op diesel dan op gas. Maar bijtanken is nodig en onderhoud essentieel. Als de kerken de Esso, Shell of Tinq zijn, laat de scholen dan zorgen voor de APK van hun leerkrachten.
En niet alleen even de laklaag bijpoetsen. Maar dan ook echt de motorkap in!

 

DSC_0810Dag 6 Effects

Vandaag was een dag van opbrengsten. Het was de laatste dag van de conferentie en tijd voor evalueren en vooruitkijken. De vraag wat deze conferentie heeft opgebracht hoop ik al voor een deel beantwoord te hebben in de voorafgaande blogs. De rest zit nog in mijn hoofd en in de hoofden van mijn vier collega’s. Het is fijn dat we nu veilig in Hamilton zijn aangekomen om de komende dagen onze gedachten nog met elkaar te kunnen delen. Ik ben heel blij met dit mooie stel mensen om mij heen, waarin ik het gedeelde verlangen zie om van onze scholen een plek te blijven maken waar de geur van Christus hangt.

Maar het ging vandaag ook over andere opbrengsten. Dr. Ray Pennings liet ons resultaten zien van onderzoek naar het effect van Canadian Reformed education als kinderen de school eenmaal verlaten hebben. Ze participeren nauwelijks in het publieke domein, zoals de politiek en vrijwilligerswerk in de woonomgeving. Daaruit blijkt de geslotenheid van deze gemeenschap, maar tegelijkertijd hebben deze mensen wel de meeste hechte vriendschappen, doen ze vaker werk dat hun roeping vervult, geven ze gul, hebben sterkere families en leven doelgericht.

Ik weet niet of wij hier nou wat mee kunnen. Onze scholen en onze maatschappij zijn zo anders dan hier. Het beeld dat hier wordt geschetst doet mij meer denken aan de vrijgemaakte cultuur zoals die in de jaren 70 en 80 in Nederland was. Dat is geweest. Is dat verloren kapitaal? Ik vind van niet, ik ben trots op de manier waarop onze scholen steeds meer zichtbaar worden voor de omgeving en gul zijn in hun toelatingsbeleid. Dat kinderen leren discipelen te zijn door ook eens buiten hun comfortabele schoolmuren te kijken en aan het werk te gaan voor de ander om de hoek.

Onze kinderen groeien veel minder op in een gesloten, beschermde omgeving  van geloofsgenoten. De spreker sloot af met Spreuken 22:6

“Leer een kind van jongs af aan de juiste weg, en het zal er niet van afwijken wanneer het oud geworden is.”

 

DSC_0952Dag 6 practice what you preach

Na alle gesprekken die we hier hadden met de Canadians zijn we zo langzamerhand ook echt benieuwd hoe het er op de scholen aan toe gaat. We gaan vandaag op bezoek bij een Canadian Reformed school in Hamilton. Na een enorme file (ja, dat kan hier dus ook!) komen we een uur later dan we hadden afgesproken aan en worden heel hartelijk welkom geheten door Inge de Visser-Oostdijk, voor velen in Nederland geen onbekende. Een ding valt ons direct op: Inge is geen steek veranderd, wat een gepassioneerd mens! We genieten van haar verhalen en ze leidt ons door de school. Als we in de lokalen komen raken we toch wel lichtelijk ontsteld. De prikkelarme omgeving die wij in Nederland geacht worden te creeren in de klassen is hier ver te zoeken. Wat een volle, rommelige lokalen! We kijken verbaasd naar het schoolmateriaal in de klassen. Het meubilair dat wij in Nederland afvoeren omdat het te oud is zou hier een vernieuwing zijn. De school heeft weinig te besteden, dat wordt ons al snel duidelijk. Dat komt omdat deze scholen worden betaald door de ouders en geen subsidie krijgen. We worden er wel even stil van als we horen dat de middelen hier niet alleen beperkt zijn maar de leerkrachten hier ook minder betaald krijgen dan op een public school. Dat is nogal wat! Ik vraag me af of ik het er voor over zou hebben om in Nederland onderbetaald te worden en met aftands materiaal te werken omdat de gereformeerde school zo belangrijk voor me is. En als ouder bereid zou zijn om maandelijks een derde van dat al mindere salaris ook nog uit te geven om mijn eigen kinderen naar dat onderwijs te sturen. Dat moet wel zeer gedreven leerkrachten opleveren, die dit zien als hun roeping. Doordat de leerkrachten hier hun eigen curriculum moeten maken zien we hier dat de lesstof zoveel mogelijk in verbinding wordt gebracht met de overtuiging. Het themabord op de foto is een voorbeeld waarvan er velen te vinden zijn in de school. Mooi is dat! In de hal komen we voorraden levensmiddelen tegen; een actie voor de voedselbank

We kijken nog even op het plein als de kinderen buitenspelen. Wat heerlijk al die ruimte! Na de middagpauze gaat de hele school gewapend met vuilniszakken de buurt in om de sloten (die droog staan) schoon te maken. Vervolgens worden we door een van de leerkrachten meegnomen naar een winkel in de buurt die ze ‘teachershop’ noemt.
Wat er daar gebeurt had ik even moeten filmen. Laat 5 juffen los in een teachershop… als een snoepwinkel voor kinderen! Ik verwacht dat het vliegtuig het zwaar krijgt op de terugreis.

We rijden blij en tevreden naar onze volgende bestemming en zijn dankbaar voor zoveel gastvrijheid en passie voor Gods kinderen. Na een bezoek en een maaltijd aan de gereformeerde PABO alhier worden we nog uitgenodigd voor een afterparty bij een van de orgnisatoren van de conferentie.
En dat was het dan… morgen vliegen we naar huis. Met een koffer vol schoolstuff, en een koffer vol missie. Als dat maar door de douane komt!

1208539_613228725382682_1760554024_nDag 7 what about the girls

En daar zijn we nu alweer op weg naar huis. Eigenlijk vind ik vliegen doodeng, dus dit schrijven is therapeutisch voor me. Daarbij ben ik in het gezelschap van een vriendelijke man die mij met zijn verhalen heel wat afleiding bezorgt. En z’n chips en champagne met me deelt. Hij is eenzaam, heeft zijn vrouw al enkele jaren geleden verloren en moest vorige maand zijn trouwe viervoeter in Canada begraven. Ik vind hem lief.

Op de conferentie heeft het ons trouwens ook niet ontbroken aan mannelijke aandacht. Wij waren als vrouwen een grote minderheid en dat viel op. Had de organisatie zich af en toe bezorgd afgevraagd ‘ What about the girls?’, ze merkten al snel dat wij prima ons mannetje konden staan. Maar af en toe iemand die je koffer de trap op sleept is toch wel fijn.

Vorige week zat ik nog met mixed feelings in het vliegtuig. Ik zou graag willen vertellen dat die zijn veranderd in fixed feelings, maar dat is geenzins het geval, en dat is oke. We hebben ons een  week intensief mogen bezighouden met het gereformeerd onderwijs en dat zal in ons hoofd en in onze scholen zijn werk verder wel gaan doen. Als God het wil.

Vanochtend hebben we met de meiden onze week afgesloten met kringgebed. We hebben gebeden voor elkaar omdat we weten dat we Gods Geest zo nodig hebben in ons werk, dat we zelf steeds lerende leiders moeten blijven aan de voeten van Jezus, zodat we onze kinderen kunnen voorgaan in het volgen van Hem. Vol goede moed vliegen we nu onze missie tegemoet.

We hebben uit Canada trouwens  ook nog wat ander huiswerk meegekregen. Voor onze mannen. Dat ze niet vergeten dat God hen geestelijk leiderschap heeft gegeven. Over hun gezin en over de gemeente van Christus. Dat ze opstaan en die taak weer oppakken, in plaats van het aan de vrouwen over te laten.

So…. What about the girls? Aan die discussie ga ik mijn vingers niet branden. Dat lijkt me meer iets voor een theologenconferentie. In Canada ofzo.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s