Gaat de oorlog ooit uit jou?

Duizenden hulpeloze vluchtelingen dringen zich al maanden via allerlei schermen aan mij op. Ik zet ze het liefst uit want ik wil er wat aan doen maar ik ben te ver weg en te druk en te… laf. Maar het is niet zomaar weg te scrollen. Het zal wel beroepsdeformatie zijn dat juist de beelden van die kinderen blijven spoken in mijn hoofd. Ronddolende zielen, gevlucht uit de oorlog en hevig op zoek naar de fundamentele lagen van wat die good old Maslow ooit in een piramide stopte.

maslowHet lijkt zo’n contrast met de stromen kinderen die ik dagelijks in mijn school aan mij voorbij zie gaan. Onderweg naar een plek waar gewerkt wordt aan de bovenste laag. Met een rugzak vol van alles wat daaronder zit.

Tenminste, dat zou je vanaf de buitenkant veronderstellen. Ze hebben toch alles in huis voor beweging in de top? Maar zo simpel is het niet. Onlangs las ik dat de nieuwste wijk van Amersfoort – de wijk waarin mijn school staat- het hoogste echtscheidingspercentage van heel de stad heeft. De helft van de huwelijken gaat daar stuk. Het landelijke gemiddelde is 1 op 3. Nu zijn die getallen in mijn school gelukkig niet zo schrijnend maar in mijn visueel ingestelde brein zag ik ze al lopen (of zo je wilt: rollen op hun oxboards à €400): Rijen met kinderen op weg naar school. Goed gevoed, gekleed, geknipt en gebekt. Maar ook zij zijn op de vlucht…voor de oorlog in hun huis. Hevig verlangend naar een plek van veiligheid en verbondenheid.

Ik ken de voorbeelden helaas wel goed genoeg. Zoals die leerling die ik na een dag vol onrust nog even apart wilde spreken. ‘Mijn moeder heeft een nieuwe vriend’, vertrouwde ze me toe. Ik vroeg haar hoe dat voor haar was. ‘Als mama maar weer blij is’ was haar antwoord. Mijn alarmbel rinkelt, want die heb ik net iets te vaak gehoord. Een typisch voorbeeld van te veel verantwoordelijkheid op te kleine schouders: als het geluk van de ouders het doel van een kind geworden is.

Als de liefde en veiligheid thuis ver te zoeken zijn, laten ze dan in vredesnaam op school te vinden zijn.

Zodat íemand ziet hoe klein je bent.

©Anita Zeldenrust mei ’16